ألا ضربت تلك الفتاة هجينها * ألا قضب " الرحمان " ربّى يمينها « 1 » سلامة بن جندل طهوى نيز گفته است : عجلتم علينا عُجَيْلتنا عليكم * و ما يشأ " الرحمان " يعقد و يطلق « 2 » » « 3 » [ 1 / 376 ] ابو داوود نيز در مراسيل خود ، از سعيد بن جبير نقل كرده است : « رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در مكه ، « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » را بلند مىخواند ؛ در حالى كه اهل مكه ، مسيلمه را رحمان مىخواندند . آنان گفتند : محمد به خداى يمامه فرا مىخواند ، پس رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمان داد آن را آهسته بخوانند و خود ايشان تا زمان رحلت ، آن را بلند نخواند . » « 4 » [ 1 / 377 ] ابن ابى شيبه از ابن عباس نقل كرده : « بلند خواندنِ « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » قرائت باديه نشينان است ! » « 5 » [ 1 / 378 ] ابن ابى شيبه از ابراهيم [ نخعى ] روايت كرده است : « اگر امام جماعت « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » را بلند بخواند ، بدعت گذاشته است . » « 6 » هم‌چنين روايت ابو جعفر نحاس در معانى القرآن و ابن جرير طبرى در تفسير ، به نقل از عطاء خراسانى ، سخنى غريب است . وى مىگويد كه در آغاز ، « الرحمان » بود ، پس چون [ مسيلمه كذّاب ] « الرحمان » را از نام خداى تعالى برگرفت ، « الرحمان الرحيم » شد . « 7 »

--> ( 1 ) . « هان كه آن دختر ، اسب خود را - اسبى كه از طرف پدر ، اصيل و از طرف مادر ، غير اصيل بود - زد . هان كه خداى رحمان ، پروردگار من ، بركت خود را قطع كرد . » ( 2 ) . « شما بر ما شتافتيد ؛ آن سان كه ما به سوى شما شتافتيم ؛ در حالى كه آن‌چه را خداى رحمان بخواهد بسته مىشود يا گشايش يافته ، رها مىگردد . » ( 3 ) . طبرى ، ج 1 ، ص 87 و 88 . ( 4 ) . الدرّ ، ج 1 ، ص 29 ؛ مراسيل ، ص 89 . ( 5 ) . الدرّ ، ج 1 ، ص 29 ؛ المصنّف ، ج 1 ، ص 448 ؛ كنز العمّال ، ج 8 ، ص 119 ؛ مجمع الزوائد ، ج 2 ، ص 108 . ( 6 ) . الدرّ ، ج 1 ، ص 29 و 30 ؛ المصنّف ، ج 1 ، ص 448 . ( 7 ) . بنگريد به : معانى القرآن ، ج 1 ، ص 53 و 54 ؛ طبرى ، ج 1 ، ص 87 .